Identificatie van rookarme, halogeenvrije stroomkabels

Kabelveiligheid is een belangrijk aandachtspunt in alle sectoren, met name als het gaat om rookarme en halogeenvrije stroomkabels. Rookarme en halogeenvrije (LSHF) kabels zijn ontworpen om de uitstoot van giftige rook en gassen bij brand te minimaliseren, waardoor ze een veiligere optie zijn voor afgesloten of dichtbevolkte ruimtes. Het identificeren van deze kabels is cruciaal voor de veiligheid en naleving van de regelgeving van uw elektrische installatie. Maar hoe herkent u rookarme, halogeenvrije en vlamvertragende kabels? Hieronder leggen we uit hoe u rookarme, halogeenvrije en vlamvertragende kabels kunt identificeren.

1. Methode voor het verbranden van het isolatieoppervlak. De isolatielaag moet gladgestreken zijn zonder duidelijke deuken. Als er grote deuken zijn, duidt dit op een defect in het materiaal of het proces dat bij de isolatielaag is gebruikt. Een andere methode is het verhitten met een aansteker. Onder normale omstandigheden mag de isolatielaag niet gemakkelijk ontbranden, mag deze na langdurig branden relatief intact blijven, mag er geen rook of irriterende geur ontstaan ​​en mag de diameter niet toenemen. Als de isolatielaag gemakkelijk ontbrandt, kunt u er zeker van zijn dat de isolatielaag niet is gemaakt van rookarme, halogeenvrije materialen (hoogstwaarschijnlijk polyethyleen of vernet polyethyleen). Bij veel rookontwikkeling betekent dit dat de isolatielaag is gemaakt van gehalogeneerde materialen. Als na langdurig branden het isolatieoppervlak ernstig afbrokkelt en de diameter niet significant toeneemt, duidt dit erop dat er geen geschikte bestralings- of vernettingsbehandeling heeft plaatsgevonden.

2. Dichtheidsvergelijkingsmethode. Aan de hand van de dichtheid van water wordt een stuk plastic in water gelegd. Als het zinkt, is het plastic dichter dan water, en als het drijft, is het plastic dichter dan water. Deze methode kan in combinatie met andere methoden worden gebruikt.

3. Identificatie van rookarme, halogeenvrije vlamvertragende leidingen door onderdompeling in heet water. De draadkern of kabel wordt ondergedompeld in heet water van 90 ℃. Normaal gesproken zal de isolatieweerstand niet snel dalen en boven de 0,1 MΩ/km blijven. Als de isolatieweerstand zelfs onder de 0,009 MΩ/km daalt, duidt dit erop dat het juiste bestralings- en crosslinkingproces niet is toegepast.